Συντάκτης: superadmin

Μιλώντας με την Άννα-Μαρία, ωφελούμενη του προγράμματος Regeneration Academy for Food Innovation

Η  Άννα-Μαρία Rebholz, τεχνολόγος τροφίμων, συμμετείχε στο καινοτόμο πρόγραμμα Regeneration Academy for Food Innovation που υλοποιείται από τον οργανισμό Νέα Γεωργία Νέα Γενιά σε συνεργασία με το Regeneration Greece. Μιλώντας μαζί της είχα την ευκαιρία να την γνωρίσω καλύτερα ενώ και εκείνη, μοιράστηκε μαζί μου τις εμπειρίες που αποκόμισε από τη συμμετοχή της στο  Regeneration Academy for Food Innovation.

Για την Άννα- Μαρία, φαίνεται πως τα αστέρια ευθυγραμμίστηκαν για μια στιγμή ώστε να καταφέρει να κάνει ακριβώς εκείνο το οποίο ήθελε, ακριβώς εκεί που το ήθελε. Κατάφερε να βρει εργασία στον τόπο της, τη Μάνη, στην εταιρεία Mani Blauel, η οποία παράγει και εξάγει ελαιόλαδο και ελιές κυρίως σε χώρες του εξωτερικού. Η Άννα-Μαρία έχει ολοκληρώσει το τμήμα τεχνολογίας τροφίμων της σχολής Perrotis college της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής ενώ αυτή τη στιγμή, βρίσκεται μέσω υποτροφίας στο 2^ο έτος του μεταπτυχιακού της διπλώματος πάνω στη Δημιουργία νέων προϊόντων και επιχειρήσεων, στο ίδιο πανεπιστήμιο. Ο πατέρας της είναι από τη Γερμανία ενώ η μητέρα της από την Ελλάδα. Οι δύο γονείς της γνωρίστηκαν όταν η μητέρα της έκανε το διδακτορικό της στην Αγγλία και από τότε είναι αχώριστοι.

Η Άννα-Μαρία είναι η μεγαλύτερη από τα 6 αδέλφια και δηλώνει πολύ τυχερή που ανήκει σε μια τόσο μεγάλη οικογένεια! Αυτή τη στιγμή, ζει με την οικογένεια της στη δυτική Μάνη, από όπου και κατάγεται η μητέρα της, σε ένα ορεινό χωριό που ονομάζεται Εξωχώρι. Όμως, δεν ζούσαν πάντα εκεί. Για την ακρίβεια, η οικογένεια της έχει ταξιδέψει και έχει μείνει σε πολλά μέρη του κόσμου. Πρώτα ζούσαν στη Γερμανία, ενώ πριν έρθουν μόνιμα στην Ελλάδα πριν 8 χρόνια, είχαν ζήσει περίπου 8 χρόνια και στην Κύπρο. «Γεννήθηκα στην Αγγλία, μετά μετακομίσαμε στη Γερμανία όπου έζησα κάποια χρόνια και στη συνέχεια, έκανα δημοτικό και γυμνάσιο στην Κύπρο. Μετά από αυτό, ήρθαμε εδώ στην Ελλάδα», λέει η Άννα-Μαρία ενώ συμπληρώνει πως «Του πατέρα μου του άρεσε πάντα η Μάνη. Ήταν το όνειρό του κάποια στιγμή να έρθουμε να ζήσουμε μόνιμα εδώ». Μηχανολόγος-μηχανικός στο επάγγελμα, ο πατέρας της είναι καθηγητής σε Πανεπιστήμιο της Κύπρου. Έτσι, πηγαίνει και έρχεται από την Κύπρο στη Μάνη τακτικά.

Τελειώνοντας το σχολείο, η Άννα-Μαρία έφυγε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα από τη Μάνη και πήγε στη Θεσσαλονίκη για σπουδές. Πριν από περίπου ένα χρόνο επέστρεψε στην Μάνη. «Στο χωριό είμαστε τον περισσότερο καιρό με τη μητέρα μου. Τρία από τα αδέλφια μου βρίσκονται αυτή την στιγμή στην Αθήνα για σπουδές ενώ οι δύο πιο μικρές αδελφές μου μένουν ακόμη εδώ μαζί μας στο χωριό καθώς πηγαίνουν ακόμη σχολείο», μου λέει.

Ρώτησα την Άννα-Μαρία πως της φαίνεται, έχοντας ζήσει στη Γερμανία και την Κύπρο για τόσο καιρό να ζει σε ένα χωριό στη Μάνη. «Στην Κύπρο η αλήθεια είναι πως δεν είχα νιώσει ένα με το σύνολο, ήμουν πάντα η Ελληνίδα της παρέας», μου λέει γελώντας. «Παρόλα αυτά, ήταν μια μεγάλη αλλαγή να ζεις σε ένα χωριό, έχοντας συνηθίσει στην πόλη και σε περισσότερες δραστηριότητες. Όμως νιώθω καλά, αγαπώ αυτόν τον τόπο».

Έτσι λοιπόν, λίγο μετά την επιστροφή της στον τόπο της, επικοινώνησε μαζί της η εταιρεία Mani Blauel, με την οποία είχε έρθει σε επικοινωνία και στο παρελθόν στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης και την κάλεσαν για συνέντευξη. «Την επόμενη ημέρα μετά την συνέντευξη, πήγα για δουλειά!», μου λέει γελώντας.

 

Η συμμετοχή της στο Regeneration Academy for Food Innovation

Λίγο πριν ξεκινήσει να εργάζεται για την εταιρεία Mani Blauel, η Άννα-Μαρία συμμετείχε στο πρόγραμμα Regeneration Academy for Food Innovation που υλοποιείται από τον οργανισμό Νέα Γεωργία Νέα Γενιά σε συνεργασία με το Regeneration.

«H καθηγήτρια από τη σχολή μας, Δρ. Κική Ζηνοβιάδου πρότεινε το συγκεκριμένο πρόγραμμα σαν μια μεγάλη ευκαιρία και έτσι, πολλοί από εμάς αποφασίσαμε να κάνουμε αίτηση συμμετοχής», αναφέρει. Λέει ακόμη πως της φάνηκε πολύ ιδιαίτερη η διαδικασία αξιολόγησης των συμμετοχών καθώς κλήθηκαν να περάσουν από διάφορα στάδια αξιολόγησης. «Αυτό μου έδειξε την οργάνωση, την συνέπεια και τον προσεχτικό χειρισμό του προγράμματος», αναφέρει ενώ προσθέτει πως «Βλέποντας την περιγραφή του προγράμματος, αμέσως κατάλαβα ότι είναι κάτι που θα μου αρέσει, καθώς διέκρινα τις έννοιες της καινοτομίας και του σχεδιασμού νέων προϊόντων, που είναι άλλωστε και αυτό το οποίο με ενδιαφέρει επαγγελματικά».

Η Άννα-Μαρία είδε τη συμμετοχή της αυτή σαν μια πρόκληση. Στόχος της ήταν κυρίως η απόκτηση γνώσεων και εμπειριών. Αν και δυστυχώς λόγω της πανδημίας του νέου κορωνοϊού δεν μπόρεσαν να κάνουν πάνω από 2 εβδομάδες μαθήματα δια ζώσης και τα υπόλοιπα υλοποιήθηκαν online, έμεινε πολύ ευχαριστημένη από όλο το αποτέλεσμα.  «Ευτυχώς είχαμε την ευκαιρία να γνωριστούμε και με τα υπόλοιπα παιδιά πριν περάσει σε ψηφιακό περιβάλλον η εκπαίδευση επομένως ξέραμε και σε ποιους απευθυνόμασταν, είχαμε αποκτήσει μια οικειότητα», μου λέει.

«Υπήρξαν αρκετά μαθήματα τα οποία αν και online, ήταν αρκετά διαδραστικά και μας έδιναν την ευκαιρία να συζητάμε μεταξύ μας», αναφέρει η Άννα-Μαρία και προσθέτει πως «Το περιβάλλον ήταν πολύ φιλικό. Μου έκανε τεράστια εντύπωση ότι όλοι οι ωφελούμενοι είχαν ένα αρκετό δυνατό βιογραφικό και χάρηκα που ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που είχαν επιλεχθεί, δίπλα σε τόσους νέους ανθρώπους με εξαιρετικές ιδέες και γνώσεις πάνω στο αντικείμενο».

Το μεγαλύτερο κέρδος που νιώθει πως αποκόμισε από τη συμμετοχή της στο πρόγραμμα Regeneration Academy for Food Innovation είναι η γνωριμία και η δικτύωση με άτομα του κύκλου της. Όπως λέει, «άκουσα τις εμπειρίες τους, έμαθα πως λειτουργεί ο αγροδιατροφικός κλάδος εκ των έσω τόσο από συναδέλφους μου όσο και από τους εκπαιδευτές. Όσο σπουδάζεις, δεν έχεις εικόνα της εργασιακής πραγματικότητας, επομένως για εμένα αυτό ήταν μια καλή προετοιμασία ώστε να μπω στον εργασιακό κόσμο έχοντας αποκτήσει κάποιες επιπλέον γνώσεις που μου φάνηκαν εν τέλει αρκετά χρήσιμες».

Η εργασία της στη Mani Blauel και τα σχέδια της για το μέλλον

Η Άννα-Μαρία εργάζεται στο τμήμα ποιοτικού ελέγχου και στο χημείο της εταιρείας ManiBlauel. Η Mani Blauel είναι μια εταιρεία με ιστορία 40 χρόνων στην Ελλάδα. Έχει ιδρυθεί από τον Αυστριακό Friedrich Blauel ο οποίος μετά από επίσκεψη του στην Ελλάδα μαγεύτηκε από τις ελιές αλλά και το ελαιόλαδο και συνειδητοποίησε την τεράστια αξία που αυτά έχουν. Αυτή την στιγμή εξάγουν ελιές και ελαιόλαδο σε χώρες του εξωτερικού, όπως η Γερμανία ή η Αυστρία και η Αγγλία με την πλειοψηφία των προϊόντων να είναι βιολογικά και να διακινούνται μέσω του Δίκαιου Εμπορίου (fair trade).

Όταν μιλάει για την εργασία της στη Mani Blauel, η Άννα-Μαρία ακούγεται χαρούμενη και ενθουσιασμένη. «Στην εταιρεία δεν θεωρούμε πως παράγουμε ένα προϊόν και απλώς το πουλάμε στον καταναλωτή, θεωρούμε πως το παράγουμε με στόχο να το μοιραστούμε μαζί του», μου λέει. «Μπαίνει τόση προσοχή και αγάπη μέσα σε όλα τα προϊόντα που παράγουμε που δεν θα το φανταζόμουν ποτέ».

Φυσικά, η γνώση της γερμανικής γλώσσας ήταν για εκείνη πολύ μεγάλο προτέρημα καθώς χρειάζεται να τα χρησιμοποιεί καθημερινά στην εργασία της στην εταιρεία. Φαίνεται λοιπόν για ακόμη μια φορά πως για την Άννα-Μαρία είναι λες και όλα μπήκαν ακριβώς στη θέση τους έτσι ώστε κάποια στιγμή στη ζωή της να μπορέσει να βρει απασχόληση πάνω σε ένα αντικείμενο που αγαπάει, σε έναν τόπο που αγαπάει και σε μια εταιρεία που σέβεται.

Άμεσος στόχος της είναι να συνεχίσει και να ολοκληρώσει με επιτυχία το μεταπτυχιακό της δίπλωμα, με την υποστήριξη και της εταιρείας Mani Blauel, όπως μου λέει και η Άννα-Μαρία, «Αυτό που μου αρέσει και εκτιμώ πολύ στην εταιρεία είναι ότι μας ωθούν να εξελισσόμαστε και να αναπτυχθούμε, και σαν άνθρωποι και επαγγελματικά». Τώρα που γνώρισε καλύτερα τον τομέα του ελαιολάδου φαίνεται πως τον αγάπησε κατευθείαν, καθώς τα επόμενα βήματα της σκέφτεται να είναι η εκπαίδευση πάνω στον οργανοληπτικό έλεγχο.

 Όπως λέει και η ίδια κλείνοντας, «Αγαπώ πάρα πολύ τις ελιές και το λάδι! Θεωρώ πως είναι κάτι που δεν έχει συνειδητοποιήσει η δική μας γενιά πόσο πολύτιμο είναι, πόσο μεγάλος θησαυρός είναι και πως μπορούμε να το αξιοποιήσουμε και να το αναδείξουμε. Ελπίζω να μπορέσω και εγώ να συνεισφέρω στην ανάδειξη αυτού του ελληνικού θησαυρού!»

Nanoplasmas: Η ιστορία

Η Nanoplasmas είναι μια καινοτόμος εταιρεία, η οποία χρησιμοποιεί την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, την νανοτεχνολογία πλάσματος, με στόχο τη δημιουργία διαγνωστικών μεθόδων ανίχνευσης βακτηρίων αλλά και ιών. Είναι μια από τις ελάχιστες ελληνικές εταιρείες που προσφέρουν διαγνωστικά που αναπτύχθηκαν και κατασκευάζονται στην Ελλάδα. Παρουσιάζοντας λοιπόν το καινοτόμο προϊόν τους, κατάφεραν να κερδίσουν την 1η θέση στον διαγωνισμό Trophy-Τροφή Challenge του οργανισμού «Νέα Γεωργία Νέα Γενιά» στην κατηγορία Food-Tech Startups, παρουσιάζοντας αποτελεσματικές διαγνωστικές μεθόδους για παθογόνα, τόσο στο νερό όσο και στα τρόφιμα.

Είχα την ευκαιρία να μιλήσω με τον Κοσμά Έλληνα, ιδρυτικό μέλος της ομάδας της Nanoplasmas και να γνωρίσω λίγο καλύτερα τόσο την ομάδα όσο και την φιλοσοφία πίσω από ένα ομολογουμένως ιδιαίτερα χρήσιμο προϊόν και για τον κλάδο της αγροδιατροφής.

Ο Κοσμάς μπορεί να γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά μεγάλωσε σε διάφορα μέρη της Ελλάδας καθώς ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός και έπρεπε τακτικά να ταξιδεύει. Έχει σπουδάσει φυσικός και όπως λέει, πάντα ήταν παιδί των θετικών επιστημών. Στη συνέχεια, επέλεξε να κάνει το μεταπτυχιακό του πάνω στη Μικροηλεκτρονική, κάτι το οποίο ήταν τελικά καθοριστικής σημασίας για εκείνον αφού μεταξύ άλλων, τον έφερε σε επαφή και με το Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών  «Δημόκριτος». Όπως μου αναφέρει ο ίδιος, «Για όλους τους φυσικούς, ο Δημόκριτος είναι ένα μοναδικό μέρος. Όταν ήμουν μικρός, το θεωρούσα ένα όνειρο να μπορέσω να δουλέψω σε ένα τόσο σημαντικό ερευνητικό κέντρο». Ενώ συμπληρώνει πως «άλλωστε, μέσα στο περιβάλλον του Δημόκριτου, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και τους συνιδρυτές της εταιρείας, κάποιοι από τους οποίους μάλιστα στην αρχή ήταν οι δάσκαλοί μου, ήταν οι υπεύθυνοι πάνω στο μεταπτυχιακό αλλά και στο διδακτορικό μου».

Ο Κοσμάς εκπόνησε το διδακτορικό του πάνω στη χρήση της νανοτεχνολογίας με στόχο τη βελτίωση των ιδιοτήτων που μπορεί να έχει ένα υλικό. «Μέσω της νανοτεχνολογίας, μπορείς να δώσεις στα υλικά ειδικές ιδιότητες όπως για παράδειγμα ιδιότητες αντιδιαβροχής ή μεγάλης διαβροχής, να ελέγχεις τις οπτικές τους ιδιότητες και άλλα», μου εξηγεί. Το 2016 λοιπόν, ένα χρόνο αφού τελείωσε και το διδακτορικό του και με βάση τα αποτελέσματα τόσο της δικής του διατριβής αλλά κυρίως της συναδέλφου του Δρ. Κατερίνας Τσουγένη, αποφάσισαν να ιδρύσουν την εταιρεία Nanoplasmas, μαζί με τους τότε υπευθύνους τους, τον Δρ. Ευάγγελο Γογγολίδη και την Δρ. Αγγελική Τσερέπη αλλά και άλλους δύο ερευνητές, τον Δρ. Σωτήρη Κακαμπάκο και την Δρ. Παναγιώτα Πέτρου.

Η ιδέα βέβαια υπήρχε στο μυαλό τους πολύ πιο πριν. Ήδη από το 2013, ανακηρύχθηκαν νικητές παρουσιάζοντας την ιδέα τους στον διαγωνισμό «Η Ελλάδα Καινοτομεί!» που διοργανώθηκε από τον ΣΕΒ σε συνεργασία με την τράπεζα Eurobank. Έτσι, άρχισαν σιγά-σιγά να σκέφτονται και να οραματίζονται πως η ιδέα μπορεί να γίνει πλέον και πράξη. «Εμείς ξεκινήσαμε με μια τεχνολογία, με ένα ερευνητικό αποτέλεσμα. Από το σημείο αυτό μέχρι το να φτάσεις σε ένα προϊόν, θέλει αρκετή δουλειά», μου λέει ο Κοσμάς και συμπληρώνει πως «έτσι, από το 2013 και μετά, έχουμε λάβει μέρος σε διάφορες θερμοκοιτίδες και προγράμματα που μας βοήθησαν πολύ να εξελίξουμε την τεχνολογία μας σε μια επιχειρηματική ιδέα και στη συνέχεια σε προϊόν».

Συμμετείχαν στη θερμοκοιτίδα Θ.Ε.Α. του ΕΔΕΑ, στο πρόγραμμα του ΣΕΒ «Μαζί στην Εκκίνηση!», ενώ πολύ σημαντική αναδείχθηκε και η χρηματοδότηση από το Ίδρυμα Σταύρος-Νιάρχος για την Δρ. Κατερίνα Τσουγένη, που είναι η επικεφαλής του τμήματος έρευνας και ανάπτυξης της εταιρείας, ώστε να μπορέσει να ασχοληθεί αποκλειστικά με την Nanoplasmas και να αναπτύξει τα προϊόντα σχετικά με την ανίχνευση βακτηρίων. “Και φυσικά, χρωστάμε πολλά στο γραφείο καινοτομίας του Δημόκριτου αλλά και γενικότερα σε όλο το οικοσύστημα του Δημόκριτου, χωρίς το οποίο μπορεί και να μην είμασταν εδώ!», προσθέτει ο Κοσμάς.

Το 2019 κατάφεραν να λάβουν χρηματοδότηση από το επενδυτικό σχήμα του Uni.fund, κάτι που τους έδωσε τη δυνατότητα να προχωρήσουν περαιτέρω, να τελειοποιήσουν τα προϊόντα τους αλλά και να αρχίσουν οι προσπάθειες για την εισαγωγή των προϊόντων στην αγορά. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο Κοσμάς, «Το γεγονός ότι το Uni.fund πίστεψε ότι μια εταιρεία στην Ελλάδα θέλει να κατασκευάζει διαγνωστικές διατάξεις, ήταν για εμάς κάτι πολύ σημαντικό, μια μεγάλη νίκη».

 

Η Νανοτεχνολογία στη διάγνωση

Γνωρίζω πως στη Nanoplasmas, χρησιμοποιούν τη νανοτεχνολογία, ή αλλιώς νανοτεχνολογία πλάσματος. Αυτό που δεν γνωρίζω όμως είναι πως ακριβώς επιτυγχάνεται κάτι τέτοιο. Ο Κοσμάς λοιπόν έρχεται να μου εξηγήσει πως, «Η νανοτεχνολογία πλάσματος ουσιαστικά είναι η κατεργασία επιφανειών με ένα πλάσμα αερίων (που είναι η τέταρτη κατάσταση της ύλης και αποτελείται από ελεύθερα ιόντα και ηλεκτρόνια) ούτως ώστε να δώσει ειδικές ιδιότητες σε μια επιφάνεια. Εμείς πήραμε αυτή την τεχνολογία και την χρησιμοποιήσαμε για κατασκευάσουμε μια νέα γενιά, βελτιωμένων διαγνωστικών τεστ, όπως για παράδειγμα τα rapid tests τα οποία ακούμε πλέον αρκετά συχνά».

Τα πρώτα προϊόντα που έφτιαξαν ήταν για την ανίχνευση βακτηρίων σαλμονέλας και λεγεωνέλλας κυρίως σε δείγματα νερού αλλά και από στερεές επιφάνειες. Αφουγκραζόμενοι όμως και τις ανάγκες που έχουν προκύψει από την πρόσφατη υγειονομική κρίση του νέου κορωνοϊού, δημιούργησαν ένα ακόμη διαγνωστικό προϊόν . «Πρόκειται για ένα διαγνωστικό προϊόν το οποίο μπορεί να ανιχνεύει την ύπαρξη του υιού σε επιφάνειες, όπως για παράδειγμα αυτή των κλιματιστικών, μέσα σε μόλις μισή ώρα, κάτι πραγματικά χρήσιμο ιδίως για τις επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν κλιματιστικά σχεδόν όλο το χρόνο ενώ ταυτόχρονα απασχολούν μεγάλο αριθμό εργαζομένων», μου λέει ο Κοσμάς.

Η συμμετοχή τους στο διαγωνισμό Trophy-Τροφή Challenge

Η ομάδα της Nanoplasmas, κατάφερε να κερδίσει την 1^η θέση στην κατηγορία Food-Tech Startups του διαγωνισμού Trophy-Τροφή Challenge, ο οποίος υλοποιήθηκε για 2^η συνεχόμενη χρονιά από τον οργανισμό «Νέα Γεωργία Νέα Γενιά».

Όπως μου αναφέρει ο Κοσμάς, «Η ασφάλεια των τροφίμων είναι ένας από τους τομείς που έχουμε ασχοληθεί ιδιαίτερα, άλλωστε πάντα προσανατολιζόμασταν προς τον αγροδιατροφικό κλάδο. Η συμμετοχή μας στο Trophy-Τροφή Challenge, έγινε μεταξύ άλλων με στόχο να μπορέσουμε να κοινοποιήσουμε την ενασχόληση μας με τα τρόφιμα και ειδικότερα με το πόσιμο νερό αλλά και το ενδιαφέρον που έχουμε για τον κλάδο», ενώ συμπληρώνει πως «Μόλις είδα την ανακοίνωση του διαγωνισμού το θεώρησα ευκαιρία και έτσι, υπέβαλα τη συμμετοχή μας, φυσικά με τα προϊόντα της εταιρείας τα οποία αφορούν στον τομέα της αγροδιατροφής, δηλαδή με διαγνωστικά τεστ τα οποία αυξάνουν την ασφάλεια των τροφίμων». Μέσω του διαγνωστικού προϊόντος που παρουσίασε στον διαγωνισμό η Nanoplasmas, μπορεί κάποιος να κάνει πολύ γρήγορη ανίχνευση βακτηρίων για παράδειγμα σε φρέσκα προϊόντα ή σε γαλακτοκομικά και νερό, κάτι το οποίο είναι φυσικά ιδιαίτερα χρήσιμο στον αγροδιατροφικό κλάδο.

Ο Κοσμάς μου περιγράφει την εμπειρία της συμμετοχής τους με μεγάλη θέρμη. «Ήταν για όλους μας μια πάρα πολύ ωραία εμπειρία και πολύ ευχάριστη. Αλλά πέρα από αυτό, ένιωσα πως έμαθα καινούργια πράγματα, καινούργιες έννοιες, και παράλληλα άκουσα νέες επιχειρηματικές ιδέες, που θα μπορούσαν μάλιστα να συνδεθούν και με τη δική μας, ανοίγοντας τον δρόμο για πιθανές συνεργασίες», μου αναφέρει ενώ ταυτόχρονα συμπληρώνει, «ιδιαιτέρως σημαντικές βέβαια ήταν και οι ομιλίες με τους μέντορες στα bootcamps του διαγωνισμού. Σε βάζουν κατά κάποιο τρόπο σε μια διαδικασία αναθεώρησης και εξέλιξης».

Στη διάρκεια της συζήτησής μας μου είπε αρκετές φορές πως αναγνώρισε πολύ καλές ιδέες από πολλές ομάδες που συμμετείχαν στον διαγωνισμό και έτσι, εξεπλάγην ευχάριστα όταν ανακοινώθηκε πως εκείνοι ήταν τελικά οι νικητές της συγκεκριμένης κατηγορίας. «Θεωρούμε πως είναι πάρα πολύ σημαντικές οι διασυνδέσεις που μπορεί να μας προσφέρει η συμμετοχή μας στο Trophy-Τροφή Challenge ώστε να μπορέσουμε να εισάγουμε αυτή την καινοτόμο προσέγγιση του διαγνωστικού τεστ στην αγροδιατροφή, το οποίο τεστ μάλιστα πραγματοποιείται σε πολύ λιγότερο χρόνο, σε σχέση με τις μικροβιολογικές αναλύσεις στην αγορά», μου λέει.

Ένα από τα έπαθλα που κέρδισε η ομάδα, το χρηματικό, χρησιμοποιήθηκε για την αγορά βασικού εξοπλισμού, έτσι ώστε να μπορέσουν πλέον να δημιουργήσουν μια μικρή παραγωγική μονάδα, η οποία στο μέλλον θα μπορέσει να πιστοποιηθεί. Όσον αφορά στο προγραμματισμένο ταξίδι-έπαθλο στο Rutgers University, αν και δυστυχώς λόγω των συνθηκών που επικρατούν παγκοσμίως θα αργήσει λίγο να πραγματοποιηθεί, η ομάδα ανυπομονεί να ζήσει αυτή την εμπειρία. Όπως μου λέει άλλωστε και ο Κοσμάς «Πέρα από το χρηματικό έπαθλο, το οποίο φυσικά είναι πάρα πολύ σημαντικό, θεωρούμε πως το ταξίδι στο Rutgers University είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για εμάς ώστε να δείξουμε την ιδέα μας αλλά και δούμε τις πρακτικές που χρησιμοποιούνται σε μια χώρα όπως η Αμερική». Ακόμη, μέσω της συμβουλευτικής υποστήριξης που έλαβαν ως ένα ακόμη έπαθλο του διαγωνισμού, μπόρεσαν τόσο να δικτυωθούν και να προωθήσουν το προϊόν τους στην αγορά όσο και να επεκτείνουν τον τομέα της εταιρείας τους που ασχολείται με τη δημιουργία προϊόντων που απευθύνονται στον αγροδιατροφικό κλάδο.

Τα σχέδια τους για το μέλλον

Στα άμεσα πλάνα της ομάδας είναι αρχικά η μεταφορά τους σε έναν μεγαλύτερο χώρο, με στόχο την κατασκευή μεγαλύτερης ποσότητας προϊόντων και στη συνέχεια η πιστοποίηση των προϊόντων τους ώστε να μπορέσουν να τα πουλάνε και στην αγορά. Παρόλα αυτά, στοχεύουν ψηλά καθώς σκοπεύουν  σταδιακά να πουλήσουν τα προϊόντα τους στην παγκόσμια αγορά. «Ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο όλα είναι συνδεδεμένα και οι μετακινήσεις ή η επικοινωνία είναι πλέον εύκολες. Οπότε σίγουρα προσανατολιζόμαστε στο να μπορέσουμε να πουλήσουμε τα προϊόντα σε αυτή την διευρυμένη αγορά», αναφέρει ο Κοσμάς.

Άλλωστε, όπως μου αναφέρει, «Τα προϊόντα μας είναι υψηλής τεχνολογίας και θεωρούμε πως έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα από αντίστοιχα προϊόντα, και σε θέμα χρόνου, και σε θέμα ποιότητας ανάλυσης αλλά και σε θέμα κόστους, οπότε σίγουρα απευθύνονται σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στην ελληνική αγορά».

Ο Κοσμάς κλείνοντας τη συζήτησή μας, δεν ξεχνάει για ακόμη μια φορά να τονίσει πόσο σημαντικοί ήταν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που συνέβαλαν τόσο στην προσωπική του εξέλιξη όσο και στη δημιουργία και την υποστήριξη της ιδέας αλλά και της εταιρείας τους, λέγοντας πως «Πολύ άνθρωποι με βοήθησαν προσωπικά αλλά και πολλοί ήταν αρωγοί της προσπάθειας μας σαν εταιρεία και συνεχίζουν να μας βοηθούν. Θεωρώ πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής, να θυμάσαι αυτούς που σε βοήθησαν». Και έτσι, εκείνος προσπαθεί να μην ξεχνάει κανέναν. Όπως λέει χαρακτηριστικά, «Πήγα στον Δημόκριτο ως νεαρός φοιτητής και συνάντησα ανθρώπους με διάθεση να δώσουν  ευκαιρίες σε νέους ανθρώπους με όραμα και όρεξη, πράγμα το οποίο δεν είναι αυτονόητο, γι’ αυτό πάντα θα θεωρώ τον Δημόκριτο και τους ανθρώπους του ένα σημαντικό ορόσημο στην ζωή μου».

Μιλώντας με τους Μιχάλη Μωραΐτη και Βαϊόπουλο Κωνσταντίνο

O Μιχάλης Μωραΐτης και ο Κωνσταντίνος Βαϊόπουλος είναι δύο νέοι με πολλές ανησυχίες αλλά και με λαμπρές ιδέες. Μια από αυτές, κατάφερε να κερδίσει τη πρώτη θέση στον διαγωνισμό Trophy-Τροφή Challenge του οργανισμού Νέα Γεωργία Νέα Γενιά, στην κατηγορία Agri–Tech & Food–Tech Ideas.

Συζητώντας μαζί τους, μπορεί κάποιος να δει πως οι σκέψεις αλλά και η φιλοσοφία του ενός, συμπληρώνει αρμονικά τις σκέψεις και τη φιλοσοφία του άλλου. Ο Μιχάλης είναι από την Αθήνα και ο Κωνσταντίνος από την Καρδίτσα, όμως κοντά, τους έφερε η Θεσσαλονίκη.

Ο Μιχάλης έχει τελειώσει το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, με κατεύθυνση στη Γεωργική μηχανική. Εκεί γνώρισε από πρώτο χέρι την γεωργία ακριβείας  ή όπως αλλιώς λέγεται «έξυπνη γεωργία», και αυτό τον τράβηξε. Έτσι, μετά από αναζήτηση κατέληξε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου και παρακολουθεί τα τελευταία 2 χρόνια το μεταπτυχιακό του δίπλωμα με τίτλο «Προηγμένα συστήματα υπολογιστών και επικοινωνιών», ενώ παραδέχεται πως ήταν ένα δύσκολο βήμα, ένας Γεωπόνος να στραφεί ξαφνικά προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο Κων/νος από την άλλη, βρέθηκε στην Θεσσαλονίκη το 2010, αφού πέρασε στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ο πατέρας του είναι αγρότης, οπότε γνωρίζει από πρώτο χέρι τον αγροτικό τομέα καθώς κάθε χρόνο πηγαίνει και βοηθάει τον πατέρα του σε όλα τα στάδια ανάπτυξης των φυτών που καλλιεργούν. Πριν ένα χρόνο, το 2019 ξεκίνησε και εκείνος τις Μεταπτυχιακές σπουδές του στο Τμήμα Πληροφορικής του ίδιου Πανεπιστημίου, αλλά αυτή τη φορά, επέλεξε το αντικείμενο της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Οι δυο τους γνωρίστηκαν ως συνεργάτες στο Ινστιτούτο Βιοοικονομίας και Αγροτεχνολογίας, ένα από τα 5 Ινστιτούτα του Εθνικού Κέντρου Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης, όπου και εργάζονται τον τελευταίο ένα χρόνο. Πέρα από τη συνεργασία τους στη δουλειά, οι δυο τους ξεκίνησαν να κάνουν παρέα και εκτός εργασίας και να ανακαλύπτουν πολλά κοινά ενδιαφέροντα. «Όταν συζητούσαμε με τον Μιχάλη, οι ιδέες ερχόντουσαν αρκετά εύκολα και αβίαστα. Κάπως έτσι, μέσα από την κουβέντα και από προσωπικές μας ανησυχίες γεννήθηκε και η ιδέα του CityVeg”, λέει ο Κων/νος. «Ή θα συνεργαζόμασταν σε κάτι τέτοιο, ή στη μουσική!», προσθέτει γελώντας ο Μιχάλης.

CityVeg: Τρισδιάστατη ρομποτική πλατφόρμα άρδευσης, λίπανσης και ζιζανοκτονίας

Τι είναι όμως το CityVegκαι πως προέκυψε ως ιδέα; «Ο σπινθήρας άναψε όταν σε μια συζήτηση με τον Μιχάλη, αναρωτιόμασταν για το πόσο κάποιος είναι σίγουρος για την ποιότητα των λαχανικών που καταναλώνει, από τη στιγμή που δεν ξέρει ακριβώς με ποιο τρόπο αυτά έχουν παραχθεί. Αυτή η αμφισβήτηση, μας οδήγησε στο συμπέρασμα ότι είναι καλύτερο να μπορεί κάποιος να καλλιεργεί μόνος του τα λαχανικά αυτά, παντού, ακόμα και μέσα στην πόλη» λέει ο Κων/νος με τον Μιχάλη να συμπληρώνει «άλλα πως να το κάνει μόνος του ένας άνθρωπος ο οποίος ζει στην πόλη, εργάζεται κάθε μέρα και το πρόγραμμα του δεν του επιτρέπει αυτή την ενασχόληση;» Αυτή άλλωστε ήταν και η δική μου απορία.

Έτσι, γεννήθηκε η ιδέα της δημιουργίας μιας πλατφόρμας η οποία να αναλάβει πλήρως αυτό τον ρόλο. Το CityVeg είναι μια τρισδιάστατη ρομποτική πλατφόρμα που εφαρμόζεται πάνω σε ένα παρτέρι, έχει τη δυνατότητα κίνησης σε όλο το μήκος και το πλάτος του παρτεριού και εφαρμόζει άρδευση, λίπανση και ζιζανοκτονία βάσει των αναγκών του εκάστοτε φυτού.

«Είναι σαν ένας μεγάλος 3D printer”, μου εξηγεί ο Μιχάλης. «έχει ακριβώς την ίδια φιλοσοφία, είναι ένα καρτεσιανό ρομπότ», προσθέτει ο Κων/νος. Πως όμως αντιλαμβάνεται τις ανάγκες του κάθε φυτού; Όπως μου εξηγεί ο Κων/νος, το CityVeg είναι προγραμματισμένο έτσι, ώστε 1 με 2 φορές την ημέρα να αποτυπώνει φωτογραφικά την κάτοψη του παρτεριού. Αυτές οι φωτογραφίες, στέλνονται μέσω σύνδεσης WI-FI σε ειδικό λογισμικό το οποίο βρίσκεται σε cloud τροφοδοτώντας ένα νευρωνικό δίκτυο το οποίο η ομάδα έχει εκπαιδεύσει με πληθώρα φωτογραφιών φυτών πολλών ειδών, και έτσι μπορεί να εντοπίσει με ακρίβεια ποιο φυτό είναι. Στη συνέχεια, συμπληρώνει ο Μιχάλης πως «έχοντας αναγνωρίσει το φυτό, το λογισμικό βλέπει τις συντεταγμένες στο χώρο και το μέγεθός τους. Ταυτόχρονα, λαμβάνει και δεδομένα υγρασίας από έναν ανεξάρτητο αισθητήρα που εγκαθίσταται στο έδαφος του παρτεριού και έτσι, αντιλαμβάνεται το πόσο νερό χρειάζεται το κάθε φυτό». Με την ίδια λογική, μπορεί να αναγνωρίσει και την ανάγκη για υδρολίπανση αλλά και για βιολογική ζιζανιοκτονία.

«Η μεγάλη καινοτομία του CityVeg είναι ακριβώς αυτή η ακρίβεια που έχει», μου εξηγεί ο Κων/νος. «Στόχος μας είναι μια οικογένεια να ξεχάσει το πήγαινε-έλα στο σούπερ μάρκετ όσον αφορά τα λαχανικά της, να καλύπτει μόνη της τις ανάγκες της, ενώ ταυτόχρονα να είναι σίγουρη ότι η ποιότητα είναι η καλύτερη δυνατή».

Η συμμετοχή τους στο Trophy-Τροφή Challenge και η νίκη

Θέλοντας να εξελίξουν την ιδέα τους αλλά και να μπορέσουν τελικά να την κάνουν πράξη, ο Κων/νος και ο Μιχάλης, αποφάσισαν να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό Trophy-Τροφή Challenge του οργανισμού Νέα Γεωργία Νέα Γενιά, που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2020.

Έμαθαν για τον διαγωνισμό μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αλλά και μέσω πρότασης γνωστών, φίλων και συναδέλφων που είχαν ακούσει για το πρόγραμμα και θεώρησαν πως μπορεί να προσφέρει πολλά στην ομάδα, ανεξάρτητα από τα έπαθλα τα οποία μπορεί να κέρδιζαν. Τελικά, αυτή η πολλαπλή συνεισφορά της συγκεκριμένης διαγωνιστικής διαδικασίας έγινε αισθητή και στον Κων/νο και στον Μιχάλη, παρόλο που τελικά κατάφεραν να πάρουν και την 1^η θέση στην κατηγορία Agri–Tech & Food–TechI deas του διαγωνισμού.

«Η όλη διαδικασία της συμμετοχής στον διαγωνισμό, τα bootcamps, ήταν μια πολύ θετική εμπειρία με διαδραστικότητα και έντονη συνεργατικότητα», μου λέει ο Μιχάλης και προσθέτει «Μιλήσαμε με έμπειρους επαγγελματίες του αγροδιατροφικού κλάδου, οι οποίοι είχαν να μας δώσουν πολύτιμες συμβουλές ενώ ταυτόχρονα, μας εισήγαγαν στον κόσμο του business, κάτι το οποίο δεν γνωρίζαμε και ήταν ένας βασικός στόχος μας να το μάθουμε καλύτερα».

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον πως όταν κατέθεσαν την πρότασή τους για τη συμμετοχή στην κατηγορία Agri-Tech & Food-Tech Ideas, ο Μιχάλης και ο Κων/νος εργαζόντουσαν ακόμη πάνω στα τεχνικά μέρη του CityVeg. Όμως, μέχρι να επιλεγούν είχαν ήδη καταφέρει να αναπτύξουν σε μεγάλο βαθμό μια πρωτότυπη μονάδα CityVeg, περνώντας από την ιδέα, στην πράξη. Ο Κων/νος, ο οποίος είναι ένας εν γένει θετικός άνθρωπος δηλώνει πως «Εγώ πίστευα πάρα πολύ από την αρχή ότι θα τα καταφέρουμε να κερδίσουμε, πίστευα στην ιδέα μας!» Και έτσι και έγινε.

Το χρηματικό έπαθλο που κέρδισαν από τον διαγωνισμό σκοπεύουν να το αξιοποιήσουν για την αγορά επιπρόσθετου εξοπλισμού, το σημαντικότερο όμως έπαθλο για εκείνους, κρίνουν πως είναι το mentoring το οποίο θα ακολουθήσει και ανυπομονούν για αυτό, ώστε να μπορέσουν να προχωρήσουν στα επόμενα βήματα, τα οποία είναι τόσο η ολοκλήρωση  του πρωτοτύπου όσο και στη συνέχεια, η διενέργεια πιλοτικών tests σε διαφορετικές περιβαλλοντικές συνθήκες, με στόχο την δημιουργία ενός προϊόντος το οποίο να είναι έτοιμο να κυκλοφορήσει εντός των προσεχών ετών στις αγορές.

Ο Κων/νος μου λέει πως το CityVeg, απευθύνεται σε οικογενειάρχες μεσαίου ή υψηλού εισοδήματος, σε άτομα που νοιάζονται για τη διατροφή τους και έχουν αποφασίσει να υιοθετήσουν έναν «πράσινο» τρόπο ζωής. Ενώ προσθέτει πως «τώρα με την πανδημία του covid-19, πολλοί άνθρωποι επέλεξαν τοπικά μαγαζιά για τις αγορές τους και άλλοι, απέφευγαν τα σούπερ μάρκετ λόγω του συνωστισμού. Αυτοί οι άνθρωποι, μπορούν να επωφεληθούν έχοντας το CityVeg στο σπίτι τους. Σου δίνει μια αυτονομία». Ακόμη, καθώς παρέχει απομακρυσμένο έλεγχο, ο χρήστης θα μπορεί να το εγκαταστήσει ακόμη και στο εξοχικό του και να επιτηρεί τη διαδικασία μέσω app.

Κλείνοντας, με μεγάλη χαρά βλέπω πως το CityVeg μπορεί να τελέσει και έναν ακόμη σκοπό, ένα κοινωνικό σκοπό, καθώς μπορεί να φανεί ιδιαίτερα χρήσιμο σε άτομα με αναπηρίες ή με κινητικά προβλήματα. «Πιστεύουμε πως μπορεί να δώσει στα άτομα αυτά μια ανεξαρτησία, πράγμα το οποίο είναι βασικό για την καλή ποιότητα ζωής τους. Πέρα από αυτό όμως, μπορεί να τους προσφέρει και αυτοπεποίθηση, καθώς θα μπορούν να παράγουν μόνοι τους κάτι βασικό για τη διατροφή τους, άρα και για τη ζωή τους», λέει ο Μιχάλης. Ακόμη, μου εκμυστηρεύτηκαν και ένα μικρό μυστικό, ότι σκέφτονται να χρησιμοποιήσουν ακόμη και τη δυνατότητα φωνητικών εντολών, ώστε να εξυπηρετεί ακόμη περισσότερο τους συνανθρώπους μας με αναπηρία. 

Μιλώντας με την Αντωνία Ποριάζη, ωφελούμενη του προγράμματος Regeneration Academy for Food Innovation

Η Αντωνία Ποριάζη είναι μια νέα επιστήμονας που ασχολείται με τον κλάδο της αγροδιατροφής, έχοντας μια βαθιά οικογενειακή παράδοση την οποία ονειρεύεται να αναπτύξει. H Αντωνία, συμμετείχε στο πρόγραμμα Regeneration Academy for Food Innovation που υλοποιήθηκε από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό «Νέα Γεωργία Νέα Γενιά» σε συνεργασία με τον οργανισμό ReGeneration Greece, ακριβώς για αυτό τον λόγο. Μίλησα μαζί της και μου περιέγραψε τις εμπειρίες της αλλά και τα σχέδια της για το μέλλον.

Η Αντωνία κατάγεται από την όμορφη Λήμνο. Αποφάσισε να σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη, στο τμήμα «Τεχνολογίας Τροφίμων» του τότε Αλεξάνδρειου Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος από το οποίο και αποφοίτησε πριν ενάμιση χρόνο. Ο λόγος που την ώθησε να ασχοληθεί με τον κλάδο της αγροδιατροφής, είναι η μεγάλη παράδοση που έχει η οικογένεια της στον χώρο, καθώς από το 1919, η προγιαγιά της ίδρυσε την οικογενειακή επιχείρηση «Οικογένεια Ποριάζη-Λήμνος». Η επιχείρηση δραστηριοποιείται στον τομέα παραγωγής παραδοσιακών προϊόντων όπως το παξιμάδι και τα ζυμαρικά δίνοντας έμφαση στη πρώτη ύλη, ενώ τα τελευταία 3 χρόνια παράγει το δικό της αλεύρι από σκληρά σιτάρια Λήμνου το οποίο και χρησιμοποιεί για την παραγωγή τόσο των παξιμαδιών όσο και των ζυμαρικών, τα οποία μάλιστα στην τοπική διάλεκτο της Λήμνου ονομάζονται «φλωμάρια».

«Μεγαλώνοντας στο νησί, και έχοντας αρκετά βιώματα τόσο από τη γαστρονομία της Λήμνου όσο και από τον χώρο της βιομηχανίας τροφίμων, ήξερα αρκετά νωρίς με τι ήθελα να ασχοληθώ στο μέλλον» μου λέει χαρακτηριστικά.

Παράδοση και αγάπη για τον κλάδο της αγροδιατροφής

Αφότου τελείωσε τις σπουδές της και πραγματοποίησε την πρακτική της άσκηση σε βιομηχανία μπισκότων στα Διαβατά, ξεκίνησε αμέσως να εργάζεται στην Unismack, μια εταιρεία που εξειδικεύεται σε αλμυρά gluten free snacks και εδρεύει στο Κικλίς. Στην Unismack όπου εργάζεται μέχρι και σήμερα απασχολείται στο Τμήμα Ποιότητας της εταιρείας ενώ ταυτόχρονα ασχολείται μερικώς και με την ανάπτυξη νέων προϊόντων.

Παρόλα αυτά, φαίνεται πως ο τόπος της την καλεί να γυρίσει πίσω καθώς μου αναφέρει πως σε λίγες εβδομάδες θα επιστρέψει στη Λήμνο για να ασχοληθεί με την οικογενειακή επιχείρηση. Η απόφασή της να επιστρέψει πάρθηκε πολύ γρήγορα. «Είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένη με την εργασία μου εδώ στη Unismack», μου λέει. «Όμως καθώς εγκρίθηκε ένα ερευνητικό πρόγραμμα το οποίο πραγματοποιείται σε συνεργασία της οικογενειακής επιχείρησης μας, «Οικογένεια Ποριάζη-Λήμνος» με το Τμήμα Επιστήμης και Διατροφής του Πανεπιστήμιο Αιγαίου, προέκυψε η θέση τεχνολόγου τροφίμων ο οποίος αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ του Πανεπιστημίου και της επιχείρησης με στόχο την ανάπτυξη νέων προϊόντων. Και αυτό ήταν κάτι που δεν ήθελα να χάσω». Και προσθέτει πως «Νιώθω πως δεν θα έβρισκα πιο ιδανική στιγμή, πιο τέλεια συγκυρία από αυτή, για να επιστρέψω πίσω στη Λήμνο!»

Όσον αφορά στην οικογενειακή τους επιχείρηση, πρόκειται για μια καθετοποιημένη μονάδα που ασχολείται τόσο με τον πρωτογενή τομέα, καθώς διαθέτουν χωράφια στο νησί όπου καλλιεργούνται τοπικές ποικιλίες από σιτάρι και κριθάρι, όσο και με την συμβολαιακή γεωργία καθώς δίνουν τον σπόρο στους αγρότες, εποπτεύουν την καλλιέργεια και στη συνέχεια αγοράζουν την παραγόμενη ποσότητα σιτηρών από αυτούς, στηρίζοντας την τοπική οικονομία αλλά και τους αγρότες της Λήμνου κρατώντας ζωντανό τον πρωτογενή τομέα του νησιού, κάτι το οποίο αποτελεί και όραμα της εταιρίας. Η Αντωνία νιώθει πως ήρθε η ώρα να βάλει και εκείνη το λιθαράκι της στην ανάπτυξη της οικογενειακής αυτής παράδοσης. «Σήμερα η εταιρία διοικείται από την 3η γενιά στην οποία ανήκω εγώ, οι αδερφές μου και οι ξαδέρφες μου, καθώς επίσης και από την 4η γενιά, αυτή των γονιών μας», μου λέει.

 

Η συμμετοχή της στο Regeneration Academy for Food Innovation

Παρόλο που η Αντωνία είχε ήδη βρει εργασία στον αγροδιατροφικό κλάδο την εποχή που έκανε την αίτησή συμμετοχής της στο πρόγραμμα Regeneration Academy for Food Innovation, θεώρησε πως το πρόγραμμα είχε να της δώσει πολλά.

Έτσι, μαθαίνοντας για το πρόγραμμα μέσω διαδικτύου, αποφάσισε να αιτηθεί τη συμμετοχή της, η οποία και έγινε δεκτή. «Ξέρω πως ίσως για τους περισσότερους τελικός στόχος συμμετοχής στο συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι πιθανά η εύρεση εργασίας και εγώ εργαζόμουν ήδη. Όμως, διαβάζοντας το περιεχόμενο του προγράμματος και βλέποντας τους καταξιωμένους επαγγελματίες που συμμετείχαν, το έβαλα στόχο να ακούσω και να μάθω πράγματα τα οποία ήμουν σίγουρη ότι θα μου προσέφεραν πολλά στην επαγγελματική μου σταδιοδρομία στο μέλλον», μου λέει.

Το σημαντικό για εκείνη είναι ότι κέρδισε πολλές ενδιαφέρουσες γνώσεις, όχι μόνο για τα τρόφιμα, αλλά και για επιχειρηματικούς τρόπους διαχείρισης, για τις διαδικασίες του supply chain, για το κομμάτι της προώθησης και πολλά άλλα, μου αναφέρει. «Κέρδισα πολλά πράγματα, όπως ότι γνώρισα πολλούς καταξιωμένους ανθρώπους μέσω της συμμετοχής μου στο πρόγραμμα και ταυτόχρονα, γνώρισα και άλλους νέους και νέες με πάθος όπως εγώ, με τους οποίους ανταλλάξαμε απόψεις. Αυτό ήταν κάτι που μου άρεσε πάρα πολύ, δεν βρίσκεις εύκολα άτομα με ίδια ενδιαφέροντα και ίδιους στόχους», μου λέει ενώ προσθέτει πως, «το πρόγραμμα κάλυψε μια ευρεία γκάμα θεμάτων τα οποία μου φάνηκαν χρήσιμα από την πρώτη κιόλας στιγμή. Τα αξιοποίησα αμέσως στη δουλειά που είμαι τώρα και είμαι σίγουρη ότι θα μου χρειαστούν και στο μέλλον».

Οι πρώτες συναντήσεις του προγράμματος μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν από κοντά, με τους συμμετέχοντες να έχουν την ευκαιρία να γνωριστούν για λίγο, πριν ξεσπάσει το 1ο κύμα της πανδημίας κορωνοϊού. Οι υπόλοιπες συναντήσεις, αν και πραγματοποιήθηκαν διαδικτυακά, φαίνεται πως δεν απογοήτευσαν καθόλου την Αντωνία. «Πρέπει να ομολογήσω πως οι διαδικτυακές συναντήσεις μας δεν διέφεραν και πολύ από τις δια ζώσης συναντήσεις μας. Οι παρουσιάσεις ήταν εξίσου άρτιες , ενδιαφέρουσες και αποδοτικές», μου αναφέρει.

Η Αντωνία δηλώνει εντυπωσιασμένη από τη συμμετοχή της στο Regeneration Academy for Food Innovation. Όπως μου λέει χαρακτηριστικά, «Είμαι απολύτως ευχαριστημένη από τη συμμετοχή μου στο πρόγραμμα. Η οργάνωση ήταν εξαιρετική, ακόμη κι όταν η «Νέα Γεωργία Νέα Γενιά» κλήθηκε σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα να κάνει όλη τη διαδικασία διαδικτυακά, η ενημέρωση ήταν άψογη και η διαχείριση επίσης». Ενώ χαμογελώντας προσθέτει πως «Άλλωστε έχω ήδη συστήσει σε πολλές φίλες και φίλους μου να δηλώσουν συμμετοχή στο επόμενο Regeneration Academy for Food Innovation!».

Επιστροφή στις ρίζες συνεχίζοντας την παράδοση

Τα πλάνα της Αντωνίας για το μέλλον είναι συγκροτημένα και μεθοδικά, όπως άλλωστε φαίνεται να είναι και η ίδια. Ως πρώτος στόχος της είναι να συνεχίσει τις σπουδές της μέσω ενός μεταπτυχιακού προγράμματος, το οποίο να προσανατολίζεται περισσότερους στους τομείς της οργάνωσης και της διοίκησης, κάτι το οποίο θα βοηθήσει την οικογενειακή επιχείρηση ακόμη περισσότερο.

Παράλληλα, σκοπεύει να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση, μαζί με τις αδελφές και τις ξαδέλφες της. Το όνειρό της είναι να μπορέσουν να επεκτείνουν την επιχείρηση και να καταφέρουν να προωθήσουν τα προϊόντα τους, τόσο εντός όσο και εκτός της Ελλάδας. «Έχω πολλές ιδέες και πολύ διάθεση και όρεξη για δουλειά. Πιστεύω στην «Οικογένεια Ποριάζη-Λήμνος» θα μπορέσουμε να αναπτύξουμε νέα προϊόντα, φτιαγμένα πάντα με αγάπη για τον τόπο αλλά και τους ανθρώπους», μου λέει κλείνοντας τη συζήτησή μας.